و من در زیر پای لحظه های گنگ سنگین بار

و در کام سکون مات و وهم امور

ترا میجویم و دیگر نشانت را نمی یابم

صدا سر می دهم گنگ و غریبانه

که من ای جسم چون اتش

که من ای روح چون شبنم

ترا با قلب تنهایم

ترا مانند غمهایم

ترا با نام ها و ننگ هایت

ترا با سکر گرم بوسه هایت

دوست میدارم

ترا من دوست میدارم

در اینجا ما بحث آداب را صرفاً در دو قسمت می آوریم. قسمت اول تحت عنوان «چه

بگوییم و چه نگوییم» و قسمت دوم تحت عنوان «چگونه بگوییم و چگونه نگوییم»

قسمت اول: چه بگوییم و چه نگویم

.¹

اول فکر کن آنگاه سخن بگوی تا از لغزشها سالم و محفوظ بمانی

خــــــــــــــــــداوندا

به اشـــک ما دران دلشـــــــکسته

به شام نالــــــــــــــــــــه های نا امـــــــــیدان

به صبــــــــــــــــــــح آبروی رو سپــیـــــــــــــــــــــدان

به حرمــــــــانی که در چشــــــــــــــــــم یتـــــــــــیم اســـــــت

به دل هــــــــــــایی که در چنــــــــــــــــــــگال بیــــم اســـــــــــــت

به دیـــــــــــــــــــــــــــــــــــــداری که از آن گــــــــــــــــریه خیزد

به بیمــــــــــــــــــــــــــاری که از جـــــــا ن می گـــــــــــــریزد

به آن درمـــــــــــــــــــانده ای کز عمــــــــــر سیر است

به آهویی که در چنـــــــــــــــــــــــگال شیر است

قســـــــــــــم بر آستــــــــــــــــان کبریایی

رها کن جان من را از زندگانی

یكی از روانشناسان مى‏گوید: «اولین كسانى كه خریدار مدهاى جدید و تغییر لباس و خودآرایی‌هاى زننده هستند،

 همان تحقیرشدگان دوران كودكى مى‏باشند

از زمره صفات ثبوتى و فعل خداوند «خالقیّت» و «ربوبیت» است. یعنى هم آفریدگار است و هم پروردگار

. جریان این دو صفت الهى در مورد انسان به توسط پدر و مادر انجام مى‏شود و این دو هستند كه وسیله پیدایش

 او در حیات مادى و رشد و تربیت او به ویژه در ایام كودكى‏اند.

خداوند عشق والدین و به خصوص مادر به فرزند را به ویژه در دوران كودكى و نیاز او به آنان را به صورت

 غریزى در نهادشان قرار داده و مراقبت از او را به توصیه و دستور واگذار نفرموده است، زیرا تخلف از

دستور و فرمان مولى به وفور ممكن است، ولى سرپیچى از حكم غریزه بسیار نادر و مشكل است و او با این

تدبیر خود از تلف شدن و دور انداختن كودك به جهت رنج زیاد آن به وسیله والدین، جلوگیرى و پیش‏گیرى كرده

یک دنیا سیاهی               


روزگاریست

در رفاقت با وفا بودن شرط مردانگي است

ورنه با يک استخوان صد سگ رفيقت مي شوند

اتل متل توتوله

بقیه در

ادامه مطلب