نوشتن از نگاهم به غرب هیچ آسان نیست.  از زمان قاجار که قدرت‌های بیگانه سایه‌ی شوم‌شان را بر قدرتِ بی‌قدرت، اما خودکامه‌ی حاکمان ایرانی افکنده بودند و همه‌چیز را تعیین می‌کردند، تا کودتای سال 32 که پوند و دلارهای انگلیسی و آمریکایی نطفه‌های دمکراسی را در بطن شکل‌گیری خفه کردند.

 نخست‌وزیر ملی و دمکرات در خانه‌اش زندانی شد و شاه بازگشت. کاش ما ایرانیان تاریخمان را می‌شناختیم، تا از تکرار کاریکاتوروار آن ممانعت کنیم. اما ما که شاهنامه را می‌شناسیم، تنها به رجزخوانی شاهی خودخواه و تنگ‌نظر چون خسروپرویز بسنده کردیم و ندیدیم که نطفه‌های حمله‌ی اعراب در دوران پادشاهی همین پادشاه شکل گرفت. پادشاهی که با سپاه روم به ایران حمله کرد تا تاج و تختش را از بهرام چوبینه بازپس بگیرد. و گرفت. ساسانیان پیش از آنکه به اشکانیان تبدیل شود، ادامه پیدا کرد، اما به جوی خونی که ابتدا گریبان خود خسروپرویز را گرفت. محمدرضاشاه نیز با نیروی بیگانه تاج و تختش را بازپس گرفت و ایران را برای حکومت آخوندها آماده کرد. طنز تلخی‌ست که ما تاریخ‌مان را نمی‌شناسیم و از آن درس نمی‌گیریم. همین حالا هم خیلی‌ها به غرب چشم دوخته‌اند، به عنوان فرشته‌ی نجات. گویی که چشم بسته‌اند که غرب به منافع سیاسی ـ اقتصادی خود فکر می‌کند. دولت‌ها اگر رابطه‌ی خوبی با دولت ایران داشته باشند، براحتی بر نقض حقوق بشر در ایران چشم می‌بندند و اصلا متوجه کشتارها چه در وسط خیابان و یا در زندان‌ها نمی‌شوند. اما اگر رابطه‌های سیاسی ـ اقتصادی شکرآب شود، حتی دست به دامان ذبح اسلامی حیوانات نیز می‌گردند. طنز تلخی‌ست که ما منافع سیاسی ـ اقتصادی ـ اجتماعی خودمان را نمی‌شناسیم و از ناسیونالیسم شدید ناگهان به دامان آمریکای "دمکراسی‌بخش" می‌افتیم و حتی گاه دعا می‌کنیم که آمریکا بر سر ملت‌مان بمب بریزد تا شاید رژیم دیگری بر سر کار آید

بقیه در ادامه مطلب

(Vicent Navarro)

رشد نابرابري با رشد فقر همراه ميباشد. وقتي كه نابرابريها افزايش مي يابند، زندگي بخشي از مردم بهبود مي يابد، در حالي كه زندگي ديگران بدتر ميشود. ميانگين طول عمر يك عضو طبقه بورژوا در اسپانيا 10 سال بيش از طول عمر كارگري كه بطور متناوب بيكار ميشود ميباشد. اين ميانگين در اتحاديه اروپا 7 سال و در آمريكا 14 سال ميباشد. كشورهاي طرفدار طبقه كارگر (بعنوان نمونه سويد) داراي شاخصهاي سلامتي به مراتب بهتري نسبت به كشورهاي طرفدار اقشار ثروتمند (بعنوان نمونه آمريكا) هستند. علت اين است كه در كشورهاي طرفدار طبقه كارگر، نسبت به كشورهاي طرفدار اقشار ثروتمند، حس همبستگي اجتماعي و امكان و تمايل شركت در فعاليتهاي جمعي بالاتر و در نتيجه حس دوري از جامعه پايين تر است.

نابرابريهاي فزاينده اي كه در دنياي امروز شاهد آن هستيم تاثير بسيار منفي بر روي سلامتي و كيفيت زندگي جامعه انساني دارد. همانطوريكه نويسندگان نيوليبرال و محافظه كار تاكيد ميكنند، شاخصهاي سلامتي در مناطق عديده اي از دنيا منجمله تعدادي از كشورهاي توسعه نيافته بهبود يافته اند. اما موضوعي كه اين نيوليبرالها و محافظه كاران به آن اشاره نميكنند اين است كه ميزان رشد اين بهبودي در كشورهايي كه نابرابريها را تجربه كرده اند كندتر شده است و حتي در خيلي از اين كشورها، منجله ايالات متحده آمريكا سير نزولي پيدا كرده است. بر اساس آخرين گزارش مركز ملي بهداشت و آمارهاي حياتي، مرگ و مير اطفال در آمريكا كه از سال 1953 سير نزولي پيدا كرده بود افزايش يافته است. بنا بر اين افزايش نا برابري سلامتي انسان را به خطر مياندازد. اما چرا؟رهاي طرفدار طبقه كارگر (بعنوان نمونه سويد) داراي شاخصهاي سلامتي به مراتب بهتري نسبت به كشورهاي طرفدار اقشار ثروتمند (بعنوان نمونه آمريكا) هستند. علت اين است كه در كشورهاي طرفدار طبقه كارگر، نسبت به كشورهاي طرفدار اقشار ثروتمند، حس همبستگي اجتماعي و امكان و تمايل شركت در فعاليتهاي جمعي بالاتر و در نتيجه حس دوري از جامعه پايين تر است.

نابرابريهاي فزاينده اي كه در دنياي امروز شاهد آن هستيم تاثير بسيار منفي بر روي سلامتي و كيفيت زندگي جامعه انساني دارد. همانطوريكه نويسندگان نيوليبرال و محافظه كار تاكيد ميكنند، شاخصهاي سلامتي در مناطق عديده اي از دنيا منجمله تعدادي از كشورهاي توسعه نيافته بهبود يافته اند. اما موضوعي كه اين نيوليبرالها و محافظه كاران به آن اشاره نميكنند اين است كه ميزان رشد اين بهبودي در كشورهايي كه نابرابريها را تجربه كرده اند كندتر شده است و حتي در خيلي از اين كشورها، منجله ايالات متحده آمريكا سير نزولي پيدا كرده است. بر اساس آخرين گزارش مركز ملي بهداشت و آمارهاي حياتي، مرگ و مير اطفال در آمريكا كه از سال 1953 سير نزولي پيدا كرده بود افزايش يافته است. بنا بر اين افزايش نا برابري سلامتي انسان را به خطر مياندازد. اما چرا؟

اینکه انسان چه اندازه خود را می‌شناسد و خود را می‌پذیرد، در رفتار و عمل او منعکس می‌شود. رفتارهایی که فرد از خود در زمینه‌های مختلف نشان می‌دهد نشانگر درجات خود باوری او است. البته گاهی افراد به خود باوریهای کاذبی نیز دچار می‌شوند که از لحاظ شدت و حدت پافشاری آنها در برخی ویژگیها قابل تشخیص است. مثل کسی که توان انجام کاری را به تنهایی ندارد و عملا نیز چنین چیزی ممکن نیست، ولی مصرانه خود را توانمند به انجام آن می‌داند. در هر حال داشتن درجات متعادلی از ویژگیهای زیر نشان از خودباوری خوب و مؤثر در فرد دارد.

بقیه در ادامه مطلب